در این وضعیت ناجور! حالا مجبوری که چند روز تمام بشینی ممیزی ایزو رو تو گوشت بخونند.حس خوبی نیست این روزگار...

_ پیانو فقط یه دستگاه موسیقی نیست پیانو خود به تنهایی یک زندگی است....

ریچارد کلایدرمن گوش میکنم و از شنیدنش لذتها می برم....

_ اینو نوشتم یاد کتاب کافه پیانو افتادم! در تعجبم که چرا این کتاب از جمله داستانهای پرفروش سال گذشته بوده است .... دوستی به من گفته بود که وقتت رو برای این کتاب نگذار!

_ هیچوقت نتونستم با قهوه ارتباط خوبی برقرار کنم.کلا با چیزهای تلخ همیشه مشکل داشتم و دارم. مدیر سابق عاشق شکلات تلخ بود و همیشه از شکلاتهای سیاهش تعارف میکرد. شرمنده میشدم بعضی وقتها با بیمیلی هر چه تمامتر به شکلات تلخ 70 درصدش نگاه میکردم و می گفتم ممنون میدونی که من تلخ دوست ندارم! . قدر شکلات تلخ بدون بو رو ندونستم  اینجا هر روز خدا بوی دستگاه اسپرسو ساز از بهترین قهوه هایی که معمولا سوغات همکارانیست که از سفر کاری برمیگردند ،‌ شامه منو خراش میده!! چکار کنم خب دوست ندارم!!! اوایل چند باری به من تعارف کردند اما خیلی رک گفتم من اهل قهوه نیستم و نهایتش بخوام کمی قرتی بازی در بیارم یا خواب آلودگیم بپره نسکافه گلد شرکت نستله رو ترجیح میدم!! حالا دیگه همشون میدونند نیازی نیست موقع سرو قهوه  اسپرسو منو صدا کنند!

دوست دارم چیزی بنویسم اما حوصله ام یاری نمیکنه.دوست دارم نه یه چیز که خیلی چیزها بنویسم اما حتی وقتی به عمق نوشته های نا نوشته هم فکر میکنم ترس برم می داره اصلا میبینم که حسش نیست لذتش نیست گفتنش نیست دوست داشتنش نیست با خودم میگم بی دلیل نیست که مدتهاست دوست دارم برم تو کویر و از سکوت محض اونجا لذت ببرم.شب به ستاره های درخشانش نگاه کنم و دستم رو به سمتشون دراز کنم و شروع کنم بشمرمشون.نیاز دارم به سکوت و آهستگی به صبر به فکر نکردن ....

زمزمه میکنم " این نیز بگذرد..."

از وقتی یک دبیرستانی بودم خوندن رمان رو دوست داشتم .الان هم بعد از اون سالهای نه خیلی دور حتی اگه حوصله خوندن کتاب رو نداشته باشم  حساب رمان رو از بقیه جدا میکنم و با کمال میل از کتابهای داستان لذت می برم. فکر میکنم آخرین رمانی که خوندم اسمش کوری بود. الان رمان" چراغها را من خاموش می کنم " رو دارم تموم میکنم.داستانی نرم از حوادث روزمره زندگی که شاید برای هر کدوم از ما اتفاق میفته اما بدون اینکه اندکی بهشون فکر بکنیم راحت از کنارشون رد میشیم.طرز نوشتن بعضی از نویسنده ها رو بیشتر از داستانشون دوست دارم.زویا پیرزاد هم از جمله همین نویسنده هاست.کتاب "عادت میکنیم " ایشون و هم خوندم. قلم صمیمانه نادر ابراهیمی رو هم خیلی دوست دارم.همسرم هم دیروز کتاب "چهل نامه کوتاه به همسرم "_کتابی که شاید از فردا شروع کنم_ ایشون رو برای من خرید.خوندن کتاب" یک عاشقانه آرام "و "فردا شکل امروز نیست" رو هم توصیه میکنم.

_ فیلم عروسی زیبا بروفه رو دیدی؟!

_ سی دی عروسی علی دایی اومده!

_ فیلم دختر شوکت ...

_ فیلم پارتی فلان تیم و فلان بازیگر ...

و حالا هم خبر شکایت  مهناز افشار به خاطر بلوتوثی که به ایشون نسبت می دهند.

ما ایرانیها داعیه غیرت رو داریم. در این زمینه دیدیم که به نام غیرت چه دخترهایی کشته شدند چه اسیدهایی پاشیده شدند چه خانواده هایی از هم متلاشی شده ند اما وقتی فیلم خصوصی عروسی یا مهمانی دوستانه دیگران رو می بینیم لذت می بریم.برای هم بلوتوث می کنیم.ایمیل می کنیم.سی دیش رو رایت می کنیم ...

وقت اون نرسیده که هر کی خواست این سرک کشیدنها تو زندگی دیگران رو به ما نشون بده نخواهیم حتی ببینیم ؟ کنجکاو نشیم و رفتاری کنیم که طرف از کارش شرمنده بشه؟!!کمی به اینجور بلوتوث ها و نسبت به هموطنامون مسئول باشیم.آبرو چیزی نیست که باهاش بشه شوخی کرد.زندگی خصوصی دیگران برای اونها یادآور خاطرات شیرینه لطفا اونو تلخ نکنیم.

می گویند میلیونها نفر سخنرانی ایشان را می دیدند می گویند تمام خبرگزاری های مهم دنیا پخشش کردند می گویند دشمنان از اجرای نیت پلیدشان ناکام ماندند. می گویند موفقیتی دیگر برای ایران در عرصه جهانی می گویند حماسه دوم بعد از دانشگاه کلمبیا ....

اما من دوست داشتم کسی حتی دشمنان هم موقع سخنرانی رئیس جمهور کشورم چیز پرتاب نکند  لباس دلقک ها نپوشد  دوست داشتم هیچوقت نبینم هنگام سخنرانی رئیس جمهور یک کشور ، دیگران از سالن خارج بشوند. دوست نداشتم حتی اگه اعتقادی به مسائلی چون هولوکاست ندارم و دیگران آماده بهانه هستند حرفی در خصوص رد یا تاییدش بزنم.دوست داشتم کشورم در بعضی مسائل هم مثل خیلی از مسائل دیگر دنیا سکوت اختیار کند.دوست نداشتم ....

P.S : خیلی سعی کردم چیزی در این مورد ننویسم اما اندوه نگذاشت...